Kampania społeczna to efekt współpracy Inicjatywy „Nasz Rzecznik” oraz współtworzących ją organizacji społecznych z okazji Ogólnopolskiego Dnia Opiekuna, który jest obchodzony 12 lutego 2025 r. Tego dnia startuje też kampania, która potrwa do 28 lutego.
W Polsce brakuje rozwiązań systemowych wspierających osoby z niepełnosprawnościami. Obowiązek ten w ogromnej mierze spada na rodziny, głównie na matki, postrzegane jako „naturalne” opiekunki, wykorzystywane do granic ludzkiej możliwości. Opiekunowie rodzinni wspierają bliskich z niepełnosprawnościami bez finansowej gratyfikacji ani należytego uznania, nie zawsze mając odpowiednie umiejętności, wystarczające zasoby. To z kolei prowadzi do społecznego wykluczenia.
Historie opiekunek/opiekunów nie zostały dotąd wysłuchane. Rzadko przebijają się poza środowiskową bańkę. Mówienie o opiece wymaga sprzeciwu wobec stereotypów, nowego języka.
Kampania #pókiMYżyjemy ma być zalążkiem społecznej zmiany: godnego traktowania pracy opiekuńczej, widoczności osób wspierających, szacunku wobec ich podmiotowości.
Jesteśmy u progu znaczących zmian w prawie. Konsultowane są projekty ustaw o asystencji osobistej oraz o wspieranym podejmowaniu decyzji. Oba budzą i nadzieje, i obawy osób opiekuńczych. Rok temu weszła w życie ustawa o świadczeniu wspierającym. Za nią – o czym niewiele się mówi – kryje się odbieranie świadczeń opiekunów. Nowy rząd obiecał nowelizację, ale obietnicy nie dotrzymuje. Czekamy na reformę orzecznictwa, ustawowe finansowanie mieszkalnictwa wspomaganego. A opiekunowie rodzinni wciąż wyręczają państwo.
Wśród osób opiekujących się: prawniczki, dziennikarki, terapeutki, specjalistki ds. promocji, lekarki, artystki, prezeski fundacji, aktywistki, wspierające opiekunów.
Z czy się mierzą?
Niedostateczne wsparcie wytchnieniowe, brak wsparcia interwencyjnego, problemy z dostępem do opieki zdrowotnej dla opiekunek/ów osób z niepełnosprawnościami.
Łączenie opieki z pracą zawodową to ekwilibrystyka najwyższej próby! Matki chcą od państwa pieniędzy, by nie iść do pracy? Przy utrzymującym się od dekad braku usług rehabilitacyjnych, asystenckich, w tym asystencji medycznej, nieprzygotowania szkół do pracy z uczniami o specjalnych potrzebach, braku oferty zajęć dziennych i mieszkalnictwa.
Opieka jest pracą! Całodobową, angażującą ciało, umysł, psychikę, emocje. Państwo zabiera nam świadczenia, składki emerytalne, każe pracować za darmo. Czy to jest praworządność?
Opiekunek/ów nie stać na emeryturę. Ich praca kończy się w chwili ich śmierci. Państwo każe wybierać między wypracowaną emeryturą a innymi świadczeniami, żyć w biedzie.
Niealimentacja to przemoc! Problem jest szczególnie dotkliwy dla samodzielnych matek-opiekunek dzieci z niepełnosprawnościami.
Gehenna wypełniania formularzy. Brak dostępności informacyjno-komunikacyjnej w instytucjach i urzędach.
Opieka jest sztuką. Stygmatyzacja i marginalizowanie opiekunek/ów w dostępie do dóbr kultury, rozrywek, wypoczynku, sportu.
Ładowanie baterii – jak odpoczywają opiekunki/owie.
Dzień z życia opiekuna. Bez lukru. Z najtrudniejszymi momentami. W tym takimi, gdy podopieczny stanowi dla nas zagrożenie.
Organizacje społeczne współorganizujące kampanię społeczną „Póki my żyjemy”:
Inicjatywa „Nasz Rzecznik”, Inicjatywa obywatelska „Chcemy całego życia!”, Stowarzyszenie Mudita, ruch społeczny Godność i Wsparcie Drogą i Nadzieją, Fundacja Jesteśmy Ważni, Fundacja Autism Team, Stowarzyszenie „Żurawinka”, Fundacja NieOdkładalni, Fundacja KTOŚ, Fundacja Sawanci, Autyzm po ludzku, Fundacja Furia, Fundacja Wymiany Kulturowej toTU toTAM, Fundacja „Po Mojemu”, Fundacja Dla Gigantów, Fundacja Diabeciaki, Fundacja Hospicyjna, Fundacja Dom Tam Gdzie Ty
Komentarze (0) Skomentuj