Bartłomiej Kurowski. Dumny gliwiczanin Data dodania: 2025-09-17

Jestem ciekawy świata, lubię doświadczać go wszystkimi zmysłami – mówi o sobie. - W ludziach cenię szczerość i dobroć, irytuje mnie widzenie tylko czubka swojego nosa. Lubię szukać rozwiązań, unikam bicia piany.

Dzieciństwo i młodość spędził przy ul. Daszyńskiego, w bliskim sąsiedztwie dawnej pętli tramwajowej i jednostki wojskowej. – Zabawy podobne dla mojego pokolenia - trzepak, piłka nożna, gra w chowanego – wylicza. - A, że geny mam sportowe (ojciec uznany polski lekkoatleta, członek kadry narodowej), to szybko przestałem bawić się z kolegami na podwórku. Gdy miałem 9 lat mama zaprowadziła mnie na trening szermierczy. Wtedy przekraczając progi kultowej hali sportowej przy ul. Piwnej, mieszczącej się w nieistniejącej Hucie 1 Maja, nie przypuszczałem, że ta dyscyplina stanie się pasją mojego życia.

Początki wcale nie były łatwe. W tamtych czasach dużo się trenowało a mało rywalizowało na zawodach. Ta monotonia połączona jeszcze z dość specyficznymi zwyczajami panującymi wśród młodych sportowców spowodowały, że szybko stracił chęci do uczestniczenia w zajęciach. Na szczęście na talencie i potencjale wysokiego, leworęcznego młokosa poznał się trener Maciej Chudzikiewicz. Jeden, jedyny raz przez ponad 50 lat swojej kariery trenerskiej odwiedził go w domu i namówił do ponownego przyjścia na treningi. Te zaczęły wypełniać mu cały wolny czas.
 Po podstawówce (SP 10) wybrał LO nr 1 i wtedy zaczęła się eksplozja jego sportowego talentu. Mając 17 lat pojechał ze swoim kolegą klubowym Markiem Jendrysiem na mistrzostwa Polski i zdobyli tam złoto i srebro indywidualnie oraz wygrali czempionat drużynowo. Kiedy skończył 18 lat został mistrzem kraju w kategorii zawodników do lat 20. W nagrodę pojechał na zawody Pucharu Świata do włoskiej Katanii. Przegrał tam tylko z jednym z najbardziej utytułowanych później szermierzy w historii, Węgrem Gezo Imre.
To, że udawało mu się łączyć naukę w prestiżowym gliwickim liceum ze sporymi sukcesami sportowymi zawdzięcza nie tylko własnemu samozaparciu, ale również atmosferze panującej w szkole. - Gliwicką „Jedynkę” wspominam z ogromnym sentymentem – opowiada. - Bardzo dobrze się tam czułem, nauczyciele byli bardzo pomocni i rozumieli moją sportową pasję. Więcej, szkoła potrafiła się chwalić sukcesami swoich uczniów. Pamiętam taką gablotę obok gabinetu dyrektora szkoły, a w niej wielki napis: „Czy wiesz, że codziennie przechodzisz koło mistrza Polski w szermierce?” Jaki byłem dumny!  

Wtedy był u szczytu swojej kariery i stuprocentowo na niej skoncentrowany. W wieku 21 lat został mistrzem Polski seniorów. Razem z kolegami z Piasta w przeciągu ośmiu lat, sześć razy byli drużynowymi mistrzami Polski w szpadzie. Był dwa razy brązowym medalistą mistrzostw Europy. Zbieg różnych okoliczności spowodował, że niestety nie pojechał na igrzyska olimpijskie, a kontuzja i w konsekwencji operacja załamały jego karierę.
- Skończyło się sportowe stypendium, a trzeba było z czegoś żyć - mówi. – Dzięki rekomendacji kolegi zostałem przedstawicielem medycznym jednej z większych firm farmaceutycznych w Polsce, założyłem rodzinę. Obecnie zajmuję się prowadzeniem szkoleń poświęconych sprzedaży oraz zarządzaniu, a jednocześnie odpowiadam za rozwój jednej z gliwickich firm handlowych.

Szermierka wciąż jest jednak obecna w jego życiu za sprawą synów, którzy ją trenują w Piaście. Zarówno Błażej lat 18, jak i Tytus lat 13 są w krajowej czołówce w swoich grupach wiekowych. Tylko najstarszy Bartek, poszedł inną drogą i jest studentem trzeciego roku ekonomii.

Wolne chwile uwielbia spędzać na podróżach ze swoją żoną Dobrochną. - Lubimy wyskoczyć w góry, pójść na dobry koncert – kończy.
Poznajcie ulubione miejsca Bartłomieja Kurowskiego, byłego mistrza szermierczego z naszego miasta.

(s)